Pardon

Normalny, uczciwy człowiek może mieć problem ze zrozumieniem komuszych szumowin, które po latach zniewalania, poniżania, wykorzystywania i wyniszczania Polaków wciąż mają czelność wchrzaniać się w sprawy naszego narodu, a więc takie, które ich, wiernych sługusów internacjonalistycznej bolszewii, bezpośrednio nie dotyczą. Trzeba przyznać, że z bełkotu przedstawicieli lewicy ciężko zrozumieć o co im właściwie chodzi, zostaje więc żmudne i grożące chorobami psychicznymi studiowanie tekstów marksistowskich "filozofów" bądź też zapoznanie się z przebłyskami "geniuszu" natchnionych lewicowych twórców, co też autor owej GD pragnie zaproponować. Wszak jak można nie zrozumieć czerwonej hołoty i jej chorych fascynacji wiedząc, że ich wodzem był sam "towarzysz Stalin, co usta słodsze ma od malin"?

Na pierwszy ogień idzie powalające na kolana nawet najbardziej zatwardziałych prawicowców dzieło Tadeusza Urgacza, o jakże wiele mówiącym tytule "Uśmiech Stalina".

Lojalnie ostrzegam, iż nie jest to poezja łatwa w odbiorze, a wzniosła refleksja nad jej ujmującą treścią grozić może opluciem monitora podczas nagłych ataków spazmów śmiechu, bądź też, w wypadku spożywania posiłku, zadławieniem się i zejściem śmiertelnym, w myśl starej, znanej nam prawdy, iż komunizm zabija. Wrażliwi mogą sobie w tym momencie darować, gotowych na wszystko twardzieli zapraszam do lektury:

"Uśmiech Stalina"

Bohaterowie węglowych nocy
i soczystego blasku hut,
bohaterowie stu lokomotyw,
bohaterowie buraczanych pól,

których po węgiel, nikiel i mleko,
żelazo, ogień, wodę i chleb
przez lat trzydzieści
w kraju uśmiechu
pędziły naprzód
płonące serca, płonąca krew,

z mojej ojczyzny chciałbym serdecznie
zagadać do was, przyjaciele,
i chciałbym długo gawędzić z wami,
aż świt na niebie zacznie bieleć.

Wiesz - rzekłby tęgi Wania - kołchoźnik
i miły Iwan z "Dynamo" - wiesz,
jakże tu, bracie, nie być radzieckim,
kiedy sam Józef Wissarionowicz
to nasze serce
i nasza krew.

Kombajn się zżyma, kombajn stalowy
w tępym uporze zęby zacina -
już żujesz, bracie, ziarenko zwątpienia,
wtem nagle
czujesz uśmiech Stalina.
Wtedy naprawdę, o gawędzący,
możemy wolą naszą ujarzmiać
bieg syberyjskich, siwych rzek.

I jakże, bracie, nie być radzieckim,
kiedy sam Józef Wissarionowicz
to nasze serce
i nasza krew.

Oto już gadka mknie sobie nocą
od ust radzieckich do polskich ust,
już świt na niebo łuną się wspina.
I nagle,
nagle czujemy, bracia,
dobry, serdeczny uśmiech Stalina.

Myślę, że wszystkich nas wzruszyło do głębi owo szczere, lewicowe wyznanie. Zapraszam do refleksji oraz przedstawiania swoich ulubionych wierszy związanych z naszymi czerwonymi "przyjaciółmi" i ich przeuroczą, propagującą ludobójstwo ideologią, którą chcą nas na siłę uszczęśliwić.

Edycja:

Drugie, wiekopomne dzieło dodałem w komentarzach, lecz przez to ktoś mógłby je pominąć i nie spić słów mądrości z ust natchnionego poety. By naprawić ową pomyłkę, zamieszczam ów wiersz w samej treści GD, tak by każdy miłośnik chłopo-robotniczej poezji miał szansę zapoznać się z owym przebłyskiem geniuszu równie czerwonego co przyświecająca lewicy w naszym kraju gwiazda Związku Radzieckiego. Autorem utworu owego jest K. Gruszczyński:

"Płomień czerwonych krawatów"


...3 razy tak
demokracji znak to.
Głosuj na pierwsze: Żarówka,
na drugie głosuj: szkoła,
na trzecie: traktor.
Już noc.
Przeszyte seriami gwiazd
konają tłumy obłoków.
Chyłkiem ku wiosce
skrada się las.
Wołaj dziewczyno, wołaj dziewczyno -
na pierwsze: lud,
na drugie: wolność,
na trzecie: pokój.
Młodzi Ormowcy
patrolują u wrót
dzisiejszej nocy
I giną.